Heliomare revalidatiekliniek

.de revalidatie in Heliomare startte op 22 mei 2022.Ik kwam te liggen op afdeling 3a, waar  alleen patiënten lagen met een halfzijdige verlamming. Op mijn kamer lag een patiënt die op 25 mei, na drie maanden gerevalideerd te hebben,ontslagen zou worden. Ik zag hem de laatste dagen keihard trainen aanmijn voetbed, mijn bedrand vasthoudend en squatten. Hij zei dat ik moest trainen,trainen en  nog eenstrainen.een verpleegsterMichèllevroeg mij wat ik bijHet revalideren het belangrijkst vond. Ik zei dat ik het weer kunnen lopen het belangrijkst vond. Haar antwoord was dat ihet lopen iets waswat wel geleerd kon worden, maar dat het  weer verkrijgen van je zelfstandigheid het meest waardevol was. Het alleen naar het toilet kunnen, douchen en aankleden. ADL, zoals dit binnen de zorg genoemd wordt. Ik kreeg twee verpleegkundigen, die voor mij verantwoordelijk waren en als contactpersoonfungeerden tussen mij,  het thuisfront en de revalidatieartsen. Dit waren Mario en Mirjam.

Mijn fysiotherapeut Kees Kok sprak tijdens onze eerste sessie de gedenkwaardige woorden:je bent slank, je bent motorisch vaardig.,.als je dit niet was stond je met2-0 achter en een week later lukte het mij om de eerste stappen in de brug te zetten,wat een gelukzalig moment was.

Vanaf het moment dat ik kon lopen in de brug, werd geoefend met de vierpoot als hulpmiddel.je ziet om mijn linkerbeen/enkel een enkelvoetorthrese(EVO)dit is een spalk die ervoor zorgt  dat ik mijn linkervoet beter kan plaatsen en afwikkelen. Ik kan door mijn infarct namelijk de buiging in de enkel,waarbij de tenen naar boven wijzen ,dit niet meer zelfstandig doen en een EVO helpt mij hiermee,waardoor ik mijn linkerhiel goed  kan plaatsen, inhet weekend of in  de avond werd met de verpleging het lopen met een vierpoot geoefend.de eerste keer dat ik deed was met mijn EVVER mario

Het revalidatieprtogramma bestond uit dagelijks fysiotherapie,een paar keer in de week ergotherapie, met vooal aandacht voor de linkerarm en linkerhand. Rwerd al snel gezegd dat de prognose heel slecht was. Als er in de eerste drie weken geen herstelwasmdanzou herstel uitblijven. Je kreeg oefeningen met een spiegel. Electroshocks om de arm in beweging te krijgen.de hoop is dan dat de hersensdit overnemen  er nieuwe banen ontstaan(baning) Je leerde het aanbrengen van een sling en de transfers die je moest maken met de rolstoel, wil je bijvoorbeeld naar het toilet.je moest dit zowel over rechts als over links beheersen. Het aanbrengen van een sling en het gebruiken en in delen uit elkaar halen vond ik lastig en moest dit veel oefenen,. De egotherapeute gaf aan  dat het zo lang duurde voordat ik het onder de knie kreeg , omdat mijn cognitie door het infarct achteruit was gegaan. Het douchen in een douchestoel werd je ook aangeleerd. De rolstoel ging mee in de badkamer en moest je wel zodanig positionerendat je rolstoel en de handdoeken die ik erin had gedaan binnen handbereik en droog bleven. Je gebruikte hiervoor je vierpoot om je rolstoel naar je toe te bewegen.de hemigroepmet patiënten die halfzijdig verlamd warenwas verreweg het zwaarst. hier oefende je bijvoorbeeld om uit zit vanaf de grond op het bed te komen. Hoe zwaarder je was hoe moeilijker . Tijdends éénvande sessies ,die door fysiotherapeut cees werd gegevenzei een vrouwelijke medepatiënt,die het duidelijk zwaar had met de oefeningen,dat ze niets van mannen moest hebben. We deden hier lacherig over, maar zei dat dit wantrouwen ontstaan was door haar werk als escort.nahet vertrek van mijn kamergenoot die op 25 mei ontslagen werd ging ik verhuizen naar zijn bed. Op mijn bed kwam eenboomlange man uit tuitjehorn, Gerrit genaamd met handen als kolenschoppen te liggenGerrit was een bijzonder innemende man en We raakten ook bevriend. Zo was ik een keer op de WC dat de deur werkelijk opengerukt werd en de verpleegster zei dat Gerrit iedereen gealarmeerd had , omdat ik te lang was weggebleven. Op de afdeling lag ook een zeer sympathieke jongeman,waar ik ook  bevriend mee raakte. Hij heette kenneth en leed aan de ziekte sarcoïdose, waarbij sprake is van zenuwpijnen.op zijn kamer lag ook een Molukse man, Philip Wakane genaamd.een zeer sympathiekeMolukse man afkomtig vanhet molukse oereiland Ceram, waar wij bloedbanden mee hebben, pela’s dus. In in deze kamer lagook Astrid,die heel lang voeding via een sonde kreeg. Vanwege slikproblematiek kreeg je als patiënt een verdikkingsmiddel,die ronduit smerig was.je kreeg per week twee logopediesessies, waarvan de één voornamelijk bestond uit  het voorlezen en oplossen vanop de cognitie gerichte opdrachten. De sessies met maatschappelijkwerk vond ik zeer welkom. Zo ook de sessies met de psychologe, want bij mij was dus duidelijk sprake van onderliggende trauma’s,waardoor ik weigerde om een urinaal te gebruiken.